„Johny” – recenzja (z elementami spoileru!)
„Johny” – recenzja (z elementami spoileru!)
29 listopada byłam w kinie na filmie „Johny”. Jeśli nie byliście na tym filmie, to postaram się przedstawić Wam jego zarys i główną myśl. Pierwszoplanowym wątkiem wg mnie jest historia męskiej przyjaźni. Tytułowego bohatera poznajemy oczami Patryka – mężczyzny, którego dzieciństwo nie było, delikatnie mówiąc, usłane różami. Pijący rodzice, brak właściwych wzorców, pieniędzy oraz złe towarzystwo skierowały go na drogę przestępstwa, w wyniku czego trafił do więzienia. Można powiedzieć, że jeżeli chodzi o dzieciństwo i młodość Kaczkowskiego, to historia była wręcz odwrotna – nieco nadopiekuńczy rodzice, którzy z powodu niepełnosprawności chłopaka próbowali wyręczać go w różnych jego aktywnościach i nie do końca dowierzali jego możliwościom. Pomimo tych różnic, między dwoma facetami zawiązała się prawdziwa, silna, męska przyjaźń, która dawała im wzajemne wsparcie i impulsy do działania.
Patryk pomagał Kaczkowskiemu w założonym przez niego hospicjum – przeprowadzał drobne naprawy, sprzątał, opiekował się chorymi. Nie można zaprzeczyć, że ta trudna praca w wyjątkowym miejscu, prowokuje każdego do niełatwych, nieraz egzystencjalnych pytań, które wyrażone zostają ustami Patryka: pytań o przemijanie, śmierć i cierpienie. Szczególnie utkwiła mi w głowie rozmowa, po śmierci jednej z chorych, z którą Patryk nawiązał bliższą relację – czytał jej, spędzał z nią wiele czasu, a ona podarowała mu niezwykły prezent – pierścionek dla przyszłej żony. Po odejściu tej pacjentki, Patryk zapytał Ks. Kaczkowskiego, dlaczego towarzyszenie umierającym jest tak trudne i jak się wtedy zachowywać? Myślę, że pytanie to pojawiło się w życiu wielu z nas przynajmniej raz. Tytułowy bohater odpowiedział mu wtedy bardzo prosto – najważniejsze jest być przy tej osobie, choćby tylko trzymać za rękę i pozwolić jej godnie odejść.
Czas spędzony w hospicjum i w towarzystwie Kaczkowskiego zmieniał stopniowo Patryka. Ciekawe było obserwowanie tej przemiany – ksiądz nie nawracał go na siłę, nie mówił mu, co ma robić, nie pouczał go. Starał się zrozumieć jego świat, rozmawiał jego językiem, żartował – zachowywał się jak zwykły młody człowiek, którym był. To pomagało mu też docierać do młodzieży i nawiązywać kontakty z ludźmi w hospicjum.
Piękne było też to, moim zdaniem, że Ksiądz Kaczkowski odkrył jego zalety i umiejętności, o których on nie miał nawet pojęcia – choćby to, że był dobrym kucharzem. Pomógł mu się dostać do szkoły i polecał go restauracjom, firmom cateringowym, co pomogło mu się usamodzielnić i spełniać zawodowo. W hospicjum zaczęła się także inna, wielka przygoda życiowa Patryka – zakochanie. O sile tego uczucia świadczyło, że właścicielka wspomnianego pierścionka zgodziła się czekać aż trzy lata na wyjście ukochanego na wolność.
Pod koniec filmu role się odwracają i to Patryk przeprowadza Księdza na drugą stronę – w sensie dosłownym, towarzyszył mu do końca, trzymając za rękę, jak na prawdziwego przyjaciela przystało.
Film bardzo mnie poruszył – pokazywał, że prawdziwa przyjaźń nie musi rodzić się łatwo, natomiast ważna jest jej zdolność do ciągłej przemiany i trwałość, czasem aż do końca. Ciekawe było też zderzenie tak różnych charakterów, które we wzajemnej relacji wydobywają z siebie cechy, których nie widać na pierwszy rzut oka: wrażliwość na piękno i cierpienie drugiego, poczucie humoru, umiejętność wspólnego działania. Przypomina mi to wspomnianego na tym blogu niedawno Księdza Marka Chrzanowskiego, który także pomimo swej niepełnosprawności (oraz glejaka) działa na rzecz drugiego człowieka, pokazuje że mimo ograniczeń można godnie żyć „na pełnej petardzie”.
Kończąc, dodam, że byłam mile zaskoczona podejściem obsługi w kinie, która umożliwiła mi dobrą widoczność podczas seansu i ogólnie pomogła w dostaniu się na salę. Polecam kino „Wisła” - daje ono gwarancję dobrej obsługi. Będę bardzo miło wspominać to wyjście.

Komentarze
Prześlij komentarz