Codzienność, której nie widać
Codzienność, której nie widać
Wielu ludzi mówi, że rozumie osoby z niepełnosprawnością. Ale prawda jest taka, że dopóki ktoś nie wejdzie w nasze buty, nie zrozumie, z czym naprawdę się mierzymy.
Dla innych codzienne czynności – ubieranie się, mycie czy wyjście z domu – to drobiazgi. Dla nas to często wyzwania, które wymagają proszenia o pomoc. A to nigdy nie jest łatwe.
Kiedy słyszymy: „wystarczy pozytywne myślenie”, brzmi to jak puste słowa. Bo pozytywne nastawienie nieKiedy słyszymy: „wystarczy pozytywne myślenie”, brzmi to jak puste słowa. Bo pozytywne nastawienie nie zdejmuje ograniczeń fizycznych ani nie usuwa barier, które codziennie napotykamy.
Mówi się, że jesteśmy warci zmian, ale trudno w to uwierzyć, gdy trzeba prosić o pomoc przy najmniejszych rzeczach. Wtedy łatwo zapomnieć, że nadal mamy w sobie siłę, godność i wartość.
„Zanim powiesz komuś, że ma myśleć pozytywnie, zapytaj, co możesz zrobić, by jego dzień był choć trochę łatwiejszy.”
Komentarze
Prześlij komentarz