Krótka recenzja „Bella Napoli di Enzo Rossi” przy Kondratowicza 18

Krótka recenzja „Bella Napoli di Enzo Rossi” przy Kondratowicza 18

Dawno nie było tutaj recenzji kulinarnych, więc powracam do tego typu treści, jako że wczorajszy obiad miałam okazję zjeść w przytulnej restauracji na Bródnie. Mowa o „Bella Napoli di Enzo Rossi”, które jak łatwo domyślić się z samej nazwy, serwuje dania kuchni włoskiej. Była to pochmurna sobota, więc tym milej było wybrać się do przyjemnego lokalu, do którego udałyśmy się z razem z moją koleżanką.

Moje pierwsze wrażenie było bardzo pozytywne – restauracja nieduża, ale posiadająca kilka sal do wyboru. Ucieszyło mnie płaskie wejście, bez niepotrzebnych przeszkód dla osób na wózku. Dodatkowo wystrój pomagał się zrelaksować – jest tam bardzo schludnie, lokal jest utrzymany w przyjemnych, stonowanych kolorach – dominują biel, beż i szarość. Bardzo miła obsługa – od razu się nami zainteresowano i zaprowadzono do ustronnie położonego stolika. W sumie tutaj napotkałyśmy jedyny problem podczas tego wyjścia, a był nim właśnie ten nieszczęsny mebel – z żadnej strony nie mogłam do niego podjechać z powodu blokującej nogi. Przez to jedzenie potem było dla mnie dość uciążliwe, bo istniało ciągłe ryzyko, że coś upadnie mi na kolana.

Zaletą tego lokalu jest z pewnością duże menu i bardzo urozmaicone, jeżeli chodzi o wersje smakowe różnych potraw. Jest także spory wybór napojów alkoholowych i bezalkoholowych – skusiłyśmy się na tę pierwszą opcję 😉

Z mojej strony wybór padł na: Tagliatelle con pollo e pomodori secchi – czyli makaron z kurczakiem, suszonymi pomidorami i parmezanem. Zuzia zdecydowała się na pizzę w nietypowym wydaniu Salmone e Mascarpone – z mozzarellą, mascarpone, wędzonym łososiem, rukolą i pomidorkami cherry – próbowałam, pycha! Oba dania bardzo mi smakowały, i szczerze mówiąc, trudno mi ocenić, co było lepsze. Ciasto pizzy bardzo cieniutkie, co może być zarówno wadą, jak i zaletą – z jednej strony jest to nawiązanie do tradycyjnych włoskich smaków, a z drugiej – trudniej się najeść. Mój makaronik doskonale komponował się z śmietanowym sosem i odpowiednio doprawionym kurczakiem. Pomidory fajnie przełamywały te kremowo-słone smaki, będąc kropką nad „i” tego dania. Do tego moje ulubione czerwone wino, tym razem w wersji wytrawnej (niestety nie było tutaj wyboru, jeżeli chodzi o ten rodzaj alkoholu)– komponowało się z całością dosyć przyjemnie i pozwalało nam jeszcze bardziej poczuć dobry nastrój naszego spotkania. Bardzo doceniam ten czas, bo trudno nam było się zgrać i długo na to czekałyśmy. Było to zarazem zwieńczenie naszej współpracy, której efekty mogliście podziwiać - mam tutaj na myśli moją ostatnią sesję zdjęciową. Mimo, że w lokalu było dosyć głośno (w końcu sobotnie popołudnie!) miałyśmy możliwość obgadać różne życiowe tematy.

Przyjemny był także powrót do domu przez park – choć trochę się spieszyłam, żeby zdążyć na Roztańczony Narodowy, by pobawić się przy muzyce znanych polskich wykonawców.

 

Krótka ocena mojego dania: 5/5

Dobrze przyrządzone danie, świeże składniki, czuć było ten „włoski klimat”.

Krótka ocena obsługi: 5/5

Bardzo dobra obsługa, zainteresowana klientem i jego komfortem.

Krótka ocena poziomu wygody: 4/5

Jedynym do czego mogę się przyczepić był ten stolik – reszta naprawdę okej 😉

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Pomoc buduje i zmienia myślenie

Konfencja sekson czyli bliskość, rodzicielstwo i relacje osób z niepełnosprawnością ruchową.

Rozwój osoby z niepełnosprawnością- małe sugestie dla rodziców