Umiejętne stawianie granic – sztuka szacunku do siebie i innych Granice to coś, co każdy z nas posiada – niezależnie od tego, czy żyjemy z niepełnosprawnością, czy nie. To one decydują o tym, jak się czujemy w relacjach z innymi, co jesteśmy w stanie zaakceptować, a na co nie chcemy się godzić. Problem w tym, że często boimy się je stawiać – z lęku przed odrzuceniem, z obawy, że ktoś poczuje się urażony, albo dlatego, że nie chcemy być postrzegani jako „trudni”. Prawda jest jednak taka, że stawianie granic to forma dbania o siebie, a nie atak na drugą osobę. Jak mówić o granicach, by nie ranić? Mów o sobie, nie o drugiej osobie – zamiast „Zawsze mnie lekceważysz!”, lepiej powiedzieć: „Czuję się pomijana, kiedy nie mam okazji się wypowiedzieć”. Używaj języka spokojnego i rzeczowego – nie chodzi o to, by udowadniać rację, ale by zakomunikować, co jest dla nas ważne. Wyrażaj potrzeby, a nie pretensje – zamiast wyrzutów, pokaż, czego potrzebujesz: „Dla mnie ważne jest, żebyśmy umawiali się wcześniej”, zamiast „Nigdy nie myślisz o moim czasie!”. Dlaczego granice są ważne? Budują szacunek do samego siebie – pokazują, że nasze zdanie i potrzeby są równie istotne jak innych. Pomagają w relacjach – jasna komunikacja ułatwia porozumienie i zmniejsza ryzyko konfliktów. Dają poczucie bezpieczeństwa – kiedy wiemy, że możemy powiedzieć „tak” lub „nie”, czujemy się bardziej sobą. Granice a niepełnosprawność Osoby z niepełnosprawnością często spotykają się z sytuacjami, w których inni przekraczają ich granice – czasem z nadopiekuńczości, a czasem z braku zrozumienia. Dlatego szczególnie ważne jest, by umieć jasno mówić, czego potrzebujemy, a czego nie. Ale ta zasada dotyczy tak naprawdę wszystkich – bo każdy człowiek, bez względu na swoje doświadczenia, ma prawo do decydowania o sobie. Stawianie granic to nie mur, który oddziela nas od ludzi. To raczej znak drogowy, który mówi: tutaj czuję się komfortowo, a tam zaczynam czuć się źle. Kiedy nauczymy się je wyrażać w sposób spokojny i pełen szacunku, budujemy zdrowsze relacje – zarówno z innymi, jak i z samym sobą.


 

Umiejętne stawianie granic – sztuka szacunku do siebie i innych

Granice to coś, co każdy z nas posiada – niezależnie od tego, czy żyjemy z niepełnosprawnością, czy nie. To one decydują o tym, jak się czujemy w relacjach z innymi, co jesteśmy w stanie zaakceptować, a na co nie chcemy się godzić. Problem w tym, że często boimy się je stawiać – z lęku przed odrzuceniem, z obawy, że ktoś poczuje się urażony, albo dlatego, że nie chcemy być postrzegani jako „trudni”.

Prawda jest jednak taka, że stawianie granic to forma dbania o siebie, a nie atak na drugą osobę.

Jak mówić o granicach, by nie raMów o sobie, nie o drugiej osobie – zamiast „Zawsze mnie lekceważysz!”, lepiej powiedzieć: „Czuję się pomijana, kiedy nie mam okazji się wypowiedzieć”Używaj języka spokojnego i rzeczowego – nie chodzi o to, by udowadniać rację, ale by zakomunikować, co jest dla nas ważne.Wyrażaj potrzeby, a nie pretensje – zamiast wyrzutów, pokaż, czego potrzebujesz: „Dla mnie ważne jest, żebyśmy umawiali się wcześniej”, zamiast „Nigdy nie myślisz o moim czasie!”.

Dlaczego granice są ważneBudują szacunek do samego siebie – pokazują, że nasze zdanie i potrzeby są równie istotne jak innych.Pomagają w relacjach – jasna komunikacja ułatwia porozumienie i zmniejsza ryzyko konfliktów.Dają poczucie bezpieczeństwa – kiedy wiemy, że możemy powiedzieć „tak” lub „nie”, czujemy się bardziej sobą.

Granice a niepełnosprawność

Osoby z niepełnosprawnością często spotykają się z sytuacjami, w których inni przekraczają ich granice – czasem z nadopiekuńczości, a czasem z braku zrozumienia. Dlatego szczególnie ważne jest, by umieć jasno mówić, czego potrzebujemy, a czego nie. Ale ta zasada dotyczy tak naprawdę wszystkich – bo każdy człowiek, bez względu na swoje doświadczenia, ma prawo do decydowania o sobie.

Stawianie granic to nie mur, który oddziela nas od ludzi. To raczej znak drogowy, który mówi: tutaj czuję się komfortowo, a tam zaczynam czuć się źle. Kiedy nauczymy się je wyrażać w sposób spokojny i pełen szacunku, budujemy zdrowsze relacje – zarówno z innymi, jak i z samym sobą.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Pomoc buduje i zmienia myślenie

Obraz
Pomoc buduje i zmienia myślenie      Pomoc drugiemu człowiekowi jest bardzo ważną i potrzebną rzeczą, ponieważ przestajemy myśleć tylko o sobie i swoich potrzebach, a zaczyna liczyć się dla nas druga osoba, to żeby ta nasza pomoc była przydatna i mogła zmienić jej życie. Wiemy, że w ostatnich czasach w różnoraka   pomoc jest niezbędna – indywidualna i zbiorowa – zależy od potrzeb. Właśnie najbardziej teraz widać, jak myślimy w kwestii pomocy. Wojna otworzyła nasze serca dla ludzi i jako społeczeństwo polskie też pokazaliśmy, że umiemy się jednoczyć w trudnych sytuacjach, nawet takich, w których waży się czyjeś życie. Drugą sytuacją, która pokazała mi, że umiemy się jednoczyć, jest śmierć Królowej Elżbiety, gdyż przy okazji jej pogrzebu również nie zapomniano okazać solidarności z Ukrainą, nie zapraszając na uroczystości przedstawicieli Rosji ani Białorusi.        Nie tylko też pomagamy jako naród, ale specjalizujemy się również poprzez liczn...
Read more »

Jesteśmy częścią społeczeństwa

Obraz
  Ostatnio miałam sytuację, która bardzo mnie poruszyła. Pokazała mi, jak często zapomina się o tym, że osoby z niepełnosprawnością też są częścią społeczeństwa. Że żyjemy tu i teraz, obok was. Że mamy takie same potrzeby, takie same emocje, marzenia i pragnienia jak każdy inny człowiek. Nie ma znaczenia, czy ktoś mówi wyraźnie, czy mówi ciszej. Czy porusza się samodzielnie, czy potrzebuje pomocy. Czy dobrze widzi, słyszy, czy może ma z tym trudność. Bo każdy z nas ma prawo dojść do celu. Dosłownie i w przenośni. Tak jak każdy ma prawo dojść do auta, tak samo każdy ma prawo dojść do własnego szczęścia, niezależności, szacunku. To, że ktoś mówi ciszej, nie znaczy, że nie mówi nic ważnego. To, że ktoś porusza się wolniej, nie znaczy, że nie chce być tam, gdzie inni. To, że ktoś wygląda inaczej, nie znaczy, że nie zasługuje na to samo. A mimo to wciąż mam wrażenie, że dla wielu ludzi jesteśmy jak powietrze – przezroczyste, niewidzialne. Jakby nas nie było. Bo komuś nie chce się wczuć ...
Read more »

Rozwój osoby z niepełnosprawnością- małe sugestie dla rodziców

Obraz
  Rozwój osoby z niepełnosprawnością- małe sugestie dla rodziców.         Dzieci w wieku przedszkolnym Pozwólcie swoim dzieciom na dokonywanie prostych wyborów z dwóch czy trzech opcji, które im zaproponujecie np. co chcą zjeść, w co się chcą ubrać, czym chcą się bawić itp. Wsłuchujcie się w swoje dziecko, a jeżeli nie mówi, obserwujcie uważnie jego reakcje, one Wam pokażą czy coś mu się podoba, czy nie. Wdrażajcie też swoje dziecko do sprzątania po sobie, np. odkładania zabawek na miejsce, wycierania plam ze stolika itp.      Dzieci w wieku szkolnym Zachęcajcie dziecko do utrzymywania kontaktów z rówieśnikami również poza szkołą i umożliwiajcie mu je jak najczęściej. Chodźcie z dzieckiem na spacery, do kina, teatru, muzeum, na pocztę itp., jedźcie na wycieczkę od czasu do czasu, niech Wasze dziecko poznaje świat dookoła siebie. Wdrażajcie dziecko do pomagania Wam w domu w prostych czynnościach jak sprzątanie, gotowanie czy robienie zaku...
Read more »