Niepełnosprawność_nie_tabu

  Moje świadectwo Moje życie nigdy nie było proste. Od początku musiałam uczyć się godzić z tym, w jakim jestem stanie i z tym, jak nierówne potrafi być życie. Przeszłam wiele etapów — i jak część z Was wie, opisywałam to już nie raz. Szkoła zawsze mnie przerastała, a jednocześnie Bóg był tą siłą, która pchała mnie naprzód. Dzięki Niemu nie zatrzymałam się, a ludzie wokół — przyjaciele, nie zawsze najbliżsi — próbowali razem ze mną radzić sobie z moją diagnozą i tym, co przynosiła. Przez lata wyjeżdżałam na rekolekcje do pewnego ośrodka. To właśnie tam zaczęłam godzić się z odejściem bliskich mi osób i z tym, że życie czasem prowadzi nie tam, gdzie chcemy. Poznałam tam wielu przyjaciół — dobrych, empatycznych, prawdziwych. Był tam też jeden ksiądz, który rozumiał niepełnosprawność głęboko i szczerze, jakby znał ją od środka. Dzięki niemu zbliżyłam się do Boga. Uczył nas, że niepełnosprawność nie jest końcem świata, że nasze życie nadal ma sens i wartość. Że my mamy wartość. Te ...

  Codzienność, której nie widać Wielu ludzi mówi, że rozumie osoby z niepełnosprawnością. Ale prawda jest taka, że dopóki ktoś nie wejdzie w nasze buty , nie zrozumie, z czym naprawdę się mierzymy. Dla innych codzienne czynności – ubieranie się, mycie czy wyjście z domu – to drobiazgi. Dla nas to często wyzwania, które wymagają proszenia o pomoc . A to nigdy nie jest łatwe. Kiedy słyszymy: „wystarczy pozytywne myślenie” , brzmi to jak puste słowa. Bo pozytywne nastawienie nie Kiedy słyszymy: „wystarczy pozytywne myślenie” , brzmi to jak puste słowa. Bo pozytywne nastawienie nie zdejmuje ograniczeń fizycznych ani nie usuwa barier, które codziennie napotykamy. Mówi się, że jesteśmy warci zmian, ale trudno w to uwierzyć , gdy trzeba prosić o pomoc przy najmniejszych rzeczach. Wtedy łatwo zapomnieć, że nadal mamy w sobie siłę, godność i wartość . „Zanim powiesz komuś, że ma myśleć pozytywnie, zapytaj, co możesz zrobić, by jego dzień był choć trochę łatwiejszy.”

  Umiejętne stawianie granic – sztuka szacunku do siebie i innych Granice to coś, co każdy z nas posiada – niezależnie od tego, czy żyjemy z niepełnosprawnością, czy nie. To one decydują o tym, jak się czujemy w relacjach z innymi, co jesteśmy w stanie zaakceptować, a na co nie chcemy się godzić. Problem w tym, że często boimy się je stawiać – z lęku przed odrzuceniem, z obawy, że ktoś poczuje się urażony, albo dlatego, że nie chcemy być postrzegani jako „trudni”. Prawda jest jednak taka, że stawianie granic to forma dbania o siebie , a nie atak na drugą osobę. Jak mówić o granicach, by nie ra Mów o sobie, nie o drugiej osobie – zamiast „Zawsze mnie lekceważysz!”, lepiej powiedzieć: „Czuję się pomijana, kiedy nie mam okazji się wypowiedzieć” Używaj języka spokojnego i rzeczowego – nie chodzi o to, by udowadniać rację, ale by zakomunikować, co jest dla nas ważne. Wyrażaj potrzeby, a nie pretensje – zamiast wyrzutów, pokaż, czego potrzebujesz: „Dla mnie ważne jest, żebyśmy umaw...

 Od najmłodszych lat towarzyszy mi niepełnosprawność. To nie jest coś, co się wybiera. To nie jest coś, co można odłożyć na bok, kiedy ma się gorszy dzień. To część mojego życia, mojego ciała i mojej codzienności. I choć nauczyłam się z tym żyć, to każdego dnia muszę stawiać jej czoła na nowo. To nie jest łatwe życie. To nie są proste wybory. To są codzienne wyzwania – fizyczne, emocjonalne, społeczne. Ale największe z nich to nie sama niepełnosprawność, tylko ciągła konieczność udowadniania . W szkole musiałam udowadniać, że zasługuję na takie samo traktowanie jak inni. Że potrafię, że mogę, że chcę się rozwijać. Że moja obecność w klasie to nie „problem”, tylko wartość. Dziś, w codziennym życiu, nadal muszę udowadniać, że istnieję . Że moje potrzeby są tak samo ważne. Że jestem niezależna – na tyle, na ile mogę. Że potrafię zadbać o siebie, o swoje marzenia, o relacje. Że mimo ograniczeń, mam swoją siłę. Każdy dzień to nowa walka. Ale też nowa szansa. Nie chcę być bohaterką z...

  Czy wszyscy mamy równy dostęp do usług? Przystosowanie lokali i ludzka tolerancja Wyobraź sobie, że chcesz wejść do ulubionej kawiarni, ale na drodze stoi wysoki schodek bez podjazdu. Albo wchodzisz do apteki, a ladę oddziela od Ciebie wysoka szyba, przez którą trudno coś usłyszeć. Dla wielu osób to codzienność. Ludzi z niepełnosprawnościami w Polsce żyją miliony, a mimo to wiele lokali usługowych nadal nie jest dostosowanych do ich potrzeb. Po pierwsze: dostępność przestrzeni Przystosowanie lokalu to nie tylko szerokie drzwi czy brak schodów. To również niskie lady, czytelne oznaczenia, kontrastowe kolory, a w idealnym scenariuszu - toalety przystosowane do osób poruszających się na wózkach. Apteki, kawiarnie, salony kosmetyczne czy fryzjerskie powinny być miejscem otwartym dla wszystkich. W końcu każdy z nas ma prawo wypić kawę, obciąć włosy czy wykupić lekarstwa, bez barier. Po drugie: ludzka postawa Nawet najlepiej przystosowany lokal nic nie znaczy, jeśli osoba za ladą jest ...

  Ostatnio miałam sytuację, która bardzo mnie poruszyła. Pokazała mi, jak często zapomina się o tym, że osoby z niepełnosprawnością też są częścią społeczeństwa. Że żyjemy tu i teraz, obok was. Że mamy takie same potrzeby, takie same emocje, marzenia i pragnienia jak każdy inny człowiek. Nie ma znaczenia, czy ktoś mówi wyraźnie, czy mówi ciszej. Czy porusza się samodzielnie, czy potrzebuje pomocy. Czy dobrze widzi, słyszy, czy może ma z tym trudność. Bo każdy z nas ma prawo dojść do celu. Dosłownie i w przenośni. Tak jak każdy ma prawo dojść do auta, tak samo każdy ma prawo dojść do własnego szczęścia, niezależności, szacunku. To, że ktoś mówi ciszej, nie znaczy, że nie mówi nic ważnego. To, że ktoś porusza się wolniej, nie znaczy, że nie chce być tam, gdzie inni. To, że ktoś wygląda inaczej, nie znaczy, że nie zasługuje na to samo. A mimo to wciąż mam wrażenie, że dla wielu ludzi jesteśmy jak powietrze – przezroczyste, niewidzialne. Jakby nas nie było. Bo komuś nie chce się wczuć ...

  Każdy człowiek zasługuje na możliwość spełnienia, niezależnie od ograniczeń fizycznych czy innych barier. A co mogą robić? 🔹 Tworzyć społeczności – grupy wsparcia, kluby pasjonatów, online i offline. Nie chodzi o wielkie wydarzenia, czasem wystarczy jedna rozmowa, by zmienić czyjś dzień. 🔹 Znajdować pasję – pisanie, malowanie, sport, fotografia, muzyka, rękodzieło… Każdy ma w sobie coś wyjątkowego, co warto rozwijać. 🔹 Dzielić się swoją historią –o potężna siła. Pokazuja innym, że mogą więcej, że życie nie kończy się na ograniczeniach. 🔹 Angażować się społecznie – wolontariat, organizacje, projekty, które pomagają innym. Dając coś od siebie, sami zyskujemy. 🔹 Rozwijać się mentalnie – książki, kursy, rozmowy, warsztaty. Mądrość nie zna barier.