Bariery w mieście i te w naszych głowach


 Bariery w mieście i te w naszych głowach

    Niedawno (06.10) byłam w ramach „Festiwalu bez barier” w teatrze Marszałkowska 8 na przedstawieniu „Rodzina” w reżyserii Justyny Sobczyk. Głównym tematem były relacje pomiędzy poszczególnymi członkami, które, jak wiadomo, często są niełatwe, a kiedy pojawia się osoba z jakąś niepełnosprawnością lub chorobą to jest to jeszcze trochę trudniejsze. Można powiedzieć, że dostaliśmy okazję podejrzeć życie przeciętnej polskiej rodziny, gdzie tata pracuje, a mama ma na głowie cały dom. Wątek niepełnosprawności odegrał nomen omen szczególną rolę w relacji między siostrą i bratem, który miał zespół Downa. Szczególnie zapamiętałam scenę, w której siostrę odwiedza jej chłopak – i tutaj pojawił się w rodzinie spór. Brat nie do końca zdawał sobie sprawę, że jego siostra oczekuje teraz przestrzeni i prywatności (a jak drażliwy jest ich brak, na pewno każdy z nas kiedyś doświadczył!). Miał on swoje nawyki i swój nieco narzucający się sposób bycia, co było dla niej bardzo irytujące, przez co prowokował „małe awanturki”. Wszystko było dla niego proste, klarownie i bezpośrednio pokazywał swoje emocje i zawsze znajdował sposób, by zwrócić na siebie czyjąś uwagę (choćby prosząc o kanapkę w romantycznej chwili).

    Inaczej zaś wyglądała relacja z rodzicami. Tutaj w oczy rzucała się akceptacja, którą okazywali synowi i córce, mając świadomość potrzeb nastolatki oraz jej niepełnosprawnego brata. Zwłaszcza w jego przypadku - starali się żeby funkcjonował prawidłowo w społeczeństwie i rodzinie mimo swoich problemów.

    Zaletą spektaklu była duża dawka realizmu w przedstawieniu życia rodziny. Pomimo, że była to rodzina zgrana i kochająca się, to ich codzienność nie była bezproblemowa. Mam tu na myśli przede wszystkim trudności, które powodowała niepełnosprawność syna. Bywają bariery w rodzinach i na mieście. Nie będę szczegółowo opisywać Wam struktury chodnika, po którym bardzo trudno było przejechać, bo sami macie świadomość, w jakim stanie są nasze drogi. Myślę, że jest to ogólny problem, który dotyka nie tylko niepełnosprawnych, ale także osób starszych czy matek z dziećmi. Paradoksalnie, mimo nazwy „Festiwal bez barier” najtrudniejszą fizycznie do pokonania znalazłyśmy w samym teatrze. Pokonanie bardzo śliskiej i stromej pochylni było dla nas dużym wyzwaniem, a wręcz groziło spadnięciem. Niestety w tym miejscu barierę napotkałyśmy również w głowach, gdyż nikt z personelu ani gości, którzy przybyli na ten spektakl nie był skłonny, by pomóc nam bezpiecznie dotrzeć na widownię. Dlatego uważam, że są też ograniczenia, a może przede wszystkim w głowach, bo powszechnie myśli się, że jeżeli niepełnosprawny jest z osobą towarzyszącą, to znaczy, że nie potrzebna jest już inna pomoc. Nic bardziej mylnego. Każdy z nas jakiejś pomocy potrzebuje, bo nawet opiekun czasem nie ma tyle siły, by poradzić sobie samemu. Warto wychodzić z inicjatywą ze swojej strefy komfortu i pytać, czy jednak czegoś nie ułatwić, bo to niewiele kosztuje, a wiele może zmienić.

     Ciekawa jestem, czy macie takie same spostrzeżenia, że infrastruktura miasta nadal zostawia wiele do życzenia, czy tylko ja, poruszająca się na wózku? A jeżeli nie tylko ja mam takie obserwacje, to myślę, że warto zgłaszać te strukturalne niedogodności do władz, żeby uzyskać jak najwięcej ułatwień – dla nas wszystkich poruszających się po mieście, obojętnie w jaki sposób. Myślę, że to jest ważne, żebyśmy na wszystkie grupy społeczne mieli wzgląd. 


 

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Pomoc buduje i zmienia myślenie

Konfencja sekson czyli bliskość, rodzicielstwo i relacje osób z niepełnosprawnością ruchową.

Rozwój osoby z niepełnosprawnością- małe sugestie dla rodziców