Duchowy weekend – rekolekcje z Maryją
Duchowy weekend – rekolekcje z Maryją.
W ostatni weekend (18-20.11) byłam na bardzo ciekawych „Rekolekcjach z Maryją”, przeznaczonych głównie dla dziewcząt i kobiet. Organizacja oparta była na dwóch filarach: Instytucie Kobiet Konsekrowanych i Księżach Orionistach w Brańszczyku. Były one tym bardziej dla mnie wyjątkowe, że prowadził je Ksiądz z niepełnosprawnością – Marek Chrzanowski, pisarz i poeta, główny odpowiedzialny za duchowe prowadzenie tego Instytutu.
Rekolekcje trwały 3 dni, były podzielone na trzy dni, z których każdy miał swój harmonogram. W piątek zjechaliśmy się wszyscy na miejsce, mieliśmy wspólną mszę i kolację, natomiast sobota cechowała się bogatym planem: jutrznia potem ciekawa konferencja połączona z tzw. dzieleniem się, czyli ogólnym zapoznaniem, opowiadaniem o sobie, skąd jesteśmy i czym zajmujemy się na co dzień. Ksiądz Marek opowiadał o założycielu – św. Alojzym Orione oraz o sobie: jak znalazł się w tym zakonie (o jego wyboistej drodze do kapłaństwa). Następnie była możliwość rozmowy z nim w cztery oczy lub spowiedź, co myślę, że było dodatkowym ubogaceniem dla każdego z nas. Po południu mieliśmy przyjemność wysłuchać jego wierszy z wyjątkowym podkładem muzycznym, gdyż jedna z uczestniczek akompaniowała mu na gitarze. Wieczór był dosyć uwielbieniowy – zaczęliśmy go Mszą a skończyliśmy adoracją Najświętszego Sakramentu. W niedzielę, w nawiązaniu do maryjnego tematu odmówiliśmy różaniec ze specjalną litanią i zawierzeniem się Matce Bożej. Interesującym punktem była też późniejsza konferencja „Kawa Księdza Orione” aromatycznym napoju mieliśmy okazję dowiedzieć się czegoś o założycielu, nabyć poezje i prozę księdza Marka i spędzić ze sobą jeszcze czas. Rekolekcje spuentowaliśmy mszą, po której był obiad i zakończenie.
Czas ten był wartościowy, bo każdy punkt z osobna mnie umacniał i przybliżał do Pana Boga. Trafiały do mnie czytania z danego dnia połączone z kazaniami Księdza Marka. Jego talentem jest docieranie w ten sposób do ludzi. Cechuje go łatwość rozumienia człowieka -umie trafić do głębi jego duszy i uczuć, bo jest wyczulony i ma dużą wrażliwość na ludzkie cierpienie, radości, jak i trudy życia danej osoby. Umie przelać to wszystko w wiersze lub w prozę, jaką jest mu dane pisać. Uważam, że przez to spełnia się w byciu księdzem, bo umie docenić dar życia i godnie znosić swoje cierpienie, które Pan Bóg mu daje. Moim zdaniem jest wzorem jak godnie i jednocześnie z radością i energią cieszyć się pełnią życia i dawać siebie innym.
Szczególny dar tego Księdza widać w relacjach z kobietami i w sposobie jego pisania i mówienia o miłości do Pana Boga. Jest to wyjątkowe dlatego, że widzi on piękno kobiet niekoniecznie będących w małżeństwach czy odnajdujących się w rolach matek, ale także tych wybierających inną drogę czyli np. tych, które składają śluby. One właśnie pokazują, że do szczęścia niepotrzebne jest zakładanie rodziny, ale bycie dla innych. Często zwykli ludzie nie wiedzą, że mają do czynienia z siostrami, bo wiele z nich ubiera się zwyczajnie, mają one swoje własne plany i pasje i dzielą się tym ze swoim otoczeniem. Są zarazem bardzo blisko Pana Boga.
Ja po tym wydarzeniu czuję się o wiele lepiej i jestem spokojniejsza, bo doświadczyłam uczestnictwa w rekolekcjach z osobami sprawnymi i odnalazłam się w ich towarzystwie oraz odbiorze poważnych treści. Cieszyło mnie to, że przekaz nie jest w żaden sposób uproszczony i marzę, że kiedyś takich wydarzeń będzie więcej, bo przyswajanie podanych mi treści nie nie było dla mnie zbyt trudne, a jednocześnie było dla mnie rozwijające. Pomogły mi poodpowiadać sobie na ważne pytania w moim życiu, czego naprawdę chcę i jaka jest moja życiowa droga i chyba już mogę powiedzieć, że to wiem. Dzielić się swoją wiedzą z innymi, pomagać, jak tylko jestem w stanie, a w życiu prywatnym też już wiem, gdzie jest moje miejsce. Chcę też podkreślić, że relacja i znajomość z księdzem Markiem pomaga mi osobiście, bo znam go od wielu już lat i pomagał mi w wielu trudnych dla mnie życiowych momentach i jest przykładem, że nawet z najtrudniejszych sytuacji można wyjść, jeżeli się bardzo wierzy i tego bardzo chce. Cieszę się, że udało mi się być na tych rekolekcjach, bo długo na nie czekałam.
Warto jest jak najwięcej tworzyć takich wydarzeń i umożliwiać udział w nich tym, którzy mogą i czują się na siłach, bo ważne było dla mnie to, że mimo swojej niepełnosprawności znalazłam się w zwyczajnej grupie i nie miałam problemów z nawiązywaniem relacji i przyswajaniem treści. Daje to poczucie wartości i zarazem komfort psychiczny, że każdy może znaleźć swoje miejsce i nie musi ono być specjalnie stworzone i nie czułam się odseparowana od innych.

Komentarze
Prześlij komentarz