Inspirujące wyjście

 

Inspirujące wyjście

 

 

Barwny kiermasz

Dzisiaj udało mi się być, dzięki ludziom dobrej woli, na kiermaszu organizowanym przez Warsztaty Terapii Zajęciowej przy Spółdzielni NPN. Wydarzenie to nie należy do typowych dla tego rodzaju kiermaszów, ponieważ prace były wykonane przez osoby niewidome i niedowidzące. Co zaskakuje (ponieważ niewidomi nie kojarzą nam się raczej z szyciem) rękodzieła należały przede wszystkim do kategorii ubrań, choć pojawiały się też ręcznie wyszywane obrazki. Muszę tutaj powiedzieć, że pod względem wyboru kolorystycznego, udało im się zawstydzić nawet niektóre sieciówki odzieżowe – po wejściu od razu rzucała się w oczy ogromna ilość użytych barw. Zrobili na drutach szaliki, kominy, getry, czapki – z możliwością stworzenia na miejscu pomponu do czapki w wybranym kolorze.
Ja natomiast zdecydowałam się na obrazek świąteczny z choinką. Byłam tam już nie raz i nie dwa,
i muszę dodać, że panuje tam również bardzo przyjazna atmosfera, którą tworzą zarówno uczestnicy, jak i instruktorzy.

Nasza życzliwość tworzy kulturę

Pokazują tym sposobem, że kolejna grupa osób niepełnosprawnych może działać i żyć w miarę normalnie. Dodatkowo przy okazji, wykonując te wszystkie prace, pomagają sobie, mogą innych obdarowywać, a ludzie płacąc za te wszystkie dzieła wspierają działalność warsztatów. Dzięki temu, że ich wspieramy, mogą wyjeżdżać na różne wycieczki, wychodzić do teatru i na różne imprezy. Przykładowo, w tym roku jadą do Łodzi na spektakl dedykowany osobom niewidomym. Pokazuje to, jak tego typu wydarzenia mają wpływ na rozwój kulturalny. To mi po raz kolejny udowadnia, że można, jeżeli się czegoś bardzo chce, spełniać się prawie na każdej płaszczyźnie, mimo swoich ograniczeń.


Podobne potrzeby, różne możliwości


Powinno być jak najwięcej takich miejsc, jak warsztaty terapii zajęciowej, ponieważ pomaga to ludziom z różnymi problemami intelektualnymi i innymi dolegliwościami znaleźć swoje miejsce na ziemi, ale jednocześnie uważam, że powinno powstawać też więcej miejsc dla osób, które nie mają problemów intelektualnych, aby również mogły rozwijać swoje bardzo różne pasje. Niestety zaobserwowałam, że dla osób, które mają problemy natury intelektualnej, jest więcej miejsc, gdzie mogą się rozwijać, natomiast osoby takie jak ja, która nie mam tego typu trudności, nie znajdują już tylu propozycji dla siebie. Jest też wąski zasób prac, które możemy wykonywać – czyli zazwyczaj przy komputerze – praca zdalna. A nie zawsze wszyscy się w takiej pracy odnajdują – ja jestem tego przykładem i muszę bardzo walczyć, żeby wybić się i znaleźć swoją niszę, w której mogłabym działać. Więc tak, jak mówiłam wcześniej, bardzo bym chciała, aby oferta dla osób nieporuszających się samodzielnie dorównała tej, jaką cieszą się choćby z niepełnosprawnością intelektualną. Uważam, że równie dużo mam do zaoferowania, jak i osoby, które uczęszczają na takie warsztaty, a nie mogę tego wykorzystywać w pełni.

Praca moją pasją

Chciałabym, żeby nasze społeczeństwo zwróciło większą uwagę na nasze możliwości i potencjał, żeby wszyscy mogli, przynajmniej częściowo, spełniać się i mieć swój wkład w ogólny rozwój, jak potrafią i chcą. Przykładowo – ostatnio odkryłam, że sprawdzam się w roli wykładowcy, mam dobry kontakt ze studentami (czy młodzieżą ogólnie) i nie przeszkadzają mi w tym nawet moje ograniczenia w wymowie. Bardzo często po takich zajęciach studenci podchodzą i dają mi odzew, że uzyskują inne spojrzenie na wiele rzeczy, nową perspektywę, że nauczyłam ich czegoś, że moje doświadczenie jest dla nich cenne. Czyli potwierdza się to, co pisałam w moich poprzednich felietonach - niepełnosprawność nie musi oznaczać końca świata. Jestem bardzo zadowolona z możliwości dzisiejszego wyjścia i uczestnictwa w tym kiermaszu, ponieważ mogłam też pomóc innym wypłynąć na szersze wody i dorzucić swoją cegiełkę - żeby o nich świat usłyszał, że takie osoby mogą wiele dać, mimo swoich ograniczeń z powodu wzroku, czy różnych dolegliwości. Myślę, że właśnie powinno się pokazywać jak najwięcej takich miejsc i osób – to jest kolejny sposób na przełamywanie stereotypów i barier, bo inaczej nie będziemy w stanie otworzyć się na świat, mimo swoich ograniczeń. Jeżeli nie będziemy głośno o tym mówić – że mamy prawo do normalnego życia, czyli pracować i funkcjonować tak jak chcemy.

Warto też powiedzieć, że po raz kolejny przekonałam się, że jest wielu dobrych i bezinteresownych ludzi, za co mogę podziękować po części sobie, dlatego że staram się pytać, a to jest jedyny sposób, żeby wychodzić i uzyskać jak najwięcej pomocy. Dzięki temu mogę realizować swoje pasje, czyli pomagać innym a jednocześnie sobie i działać terapeutycznie dla wszystkich. Taka obopólna otwartość działa na nas pozytywnie i pozwala żyć pełnią życia.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Pomoc buduje i zmienia myślenie

Konfencja sekson czyli bliskość, rodzicielstwo i relacje osób z niepełnosprawnością ruchową.

Rozwój osoby z niepełnosprawnością- małe sugestie dla rodziców